برخلاف این تصور که تصمیم به ازدواج صرفاً به مسکن یا شغل وابسته است، نتایج پیمایش ملی نشان میدهد «یافتن فرد مورد نظر» مهمترین گزینه منفرد پاسخگویان برای ورود به زندگی مشترک است؛ هرچند مجموع موانع اقتصادی همچنان وزن قابلتوجهی دارد.
در پاسخ به این پرسش که «مهیاشدن کدام عامل شما را به ازدواج ترغیب میکند؟»، ۲۷.۸ درصد پاسخگویان «یافتن فرد مورد نظر» را انتخاب کردهاند. پس از آن، تأمین هزینههای مقدماتی ازدواج با ۱۶.۳ درصد، برخورداری از شغل با ۱۴.۲ درصد و مسکن با ۱۰.۳ درصد قرار گرفتهاند.
اگرچه هیچیک از عوامل اقتصادی بهتنهایی به اندازه یافتن فرد مناسب مورد توجه قرار نگرفته است، مجموع سه نیاز مستقیم اقتصادی شامل شغل، مسکن و هزینههای اولیه به ۴۰.۸ درصد میرسد. بنابراین، نتایج از همزمانی دو مسئله حکایت دارد: دشواری یافتن همسر متناسب با انتظارات جدید و تداوم موانع اقتصادی ورود به زندگی مشترک.
تفاوت زنان و مردان در این زمینه قابلتوجه است. ۳۳.۶ درصد زنان، یافتن فرد مناسب را مهمترین شرط ازدواج دانستهاند؛ این میزان در میان مردان ۲۲.۳ درصد است. در مقابل، مردان بیش از زنان بر شغل و مسکن تأکید کردهاند: ۱۷.۹ درصد مردان شغل و ۱۳.۸ درصد آنان مسکن را شرط نخست خود دانستهاند؛ این ارقام در میان زنان بهترتیب ۱۰.۲ و ۶.۶ درصد است.
اهمیت یافتن فرد مناسب با افزایش سطح تحصیلات بیشتر میشود و در میان دارندگان مدرک دکتری به ۳۹.۶ درصد میرسد. این یافته میتواند نشاندهنده افزایش معیارهای کیفی و دشوارترشدن یافتن همسری متناسب با انتظارات، سبک زندگی و سطح فکری افراد باشد.
تنها ۶.۱ درصد پاسخگویان دریافت فوری وام ازدواج را مهمترین شرط خود اعلام کردهاند. این نتیجه نشان میدهد وام میتواند نقش تسهیلکننده داشته باشد، اما بهتنهایی انگیزه یا شرط اصلی ازدواج نیست. همچنین ۹.۷ درصد گفتهاند در هیچ شرایطی قصد ازدواج ندارند؛ رقمی که در گروه سنی ۵۰ سال و بیشتر به ۳۰.۴ درصد میرسد.
فرد مناسب، پیش از خانه و شغل؛ معیار نخست مجردها برای ازدواج
